Profesją wyróżniającą mieszkańców Zarzecza na tle okolicznych miejscowości było wikliniarstwo. Z tego tytułu wioska nazywana była przez sąsiadów „Miastem Patyczkowym”.

Jak wspomina Filomena Kaczorowska ur. w 1943 roku: „Zarzecze typowo wikliną się zajmowało, (…) mało kto w fabryce pracował.” Mieszkańcy wioski osadzonej nad dwoma rzekami Żylicą i Sołą od niepamiętnych czasów wykorzystywali obficie porastającą ich brzegi wiklinę. Wyplatanie koszyków wielu mieszkańców uchroniło w czasie II wojny światowej przed przesiedleniem, a zaraz po niej zapewniło stabilne źródło utrzymania. W 1961 roku do Koszykarskiej Spółdzielni Pracy „Wiklina” należało około 200 chałupników z ośrodków w Zarzeczu, Pietrzykowicach, Tresnej, Czernichowie, Lachowicach i Radziechowach, z czego 60% stanowiły kobiety, głównie wdowy.

Trzeba podkreślić jednak, że przy wyrobie wiklinowych koszy pomagały zazwyczaj całe rodziny. W wyżej wymienionym roku spółdzielnia przerobiła 878 ton wikliny zielonej oraz 8 ton wikliny okorowanej. Informacje o źródłach zaopatrzenia spółdzielni w niezbędne surowce pozwalają sądzić, że jedynie niewielka część surowca pochodziła wówczas z własnych plantacji mieszkańców. Spółdzielnia w 1961 r. wytworzyła 147 131 sztuk wyrobów wikliniarskich, 20 130 sit farbiarskich, 247 800 mioteł brzozowych, 9 850 zasłon odśnieżnych i 8 925 mat słomianych wykonując tym samym 117 % tegorocznego planu produkcyjnego.

Więcej ciekawostek z Zarzecza znajdziecie na profilu facebookowym “Wspomnienia ze Starego Zarzecza”

Zdjęcie w ikonie: Zagroda w Zarzeczu nr 155, Stare Zarzecze, właściciel: Fijak Feliks, lata 60. XX wieku. Zbiory prywatne Krystyny Mikociak