1 MAJA dziewczęta powinny sprawdzić czy przypadkiem jakiś kawaler MOJKI nie postawił pod domem…. tak było kiedyś… – relacjonuje Jadwiga Jurasz. 

Zwyczaj stawiania MOJKI charakterystyczny jest dla obrzędowości wiosennej, odwołujący się do magicznej symboliki zielonego drzewka. 

Odbywało się to w nocy z 30 kwietnia na 1 maja nie tylko w Beskidzie Żywieckim ale i w wielu regionach i miał wyraźną cechę obrzędowej formy zalotów…

Kawaler w towarzystwie swoich kolegów przygotowywał wysoki, odarty z kory świerk i malował go w kolorowe spiralne pasy, a na czubku przybijał właściwą MOJKĘ czyli ustrojną kolorowa bibułą jodełkę.

W ramach wdzięczności rodzice panny odwzajemniali się gościną w postaci poczęstunku i zabawy przy muzyce, najczęściej w dniu następnym czyli 1 maja wieczorem.

Ale to nie wszystko…jeżeli jakaś panna naraziła się chłopakom ze wsi przyjmując np. zaloty kawalera z innej wsi lub była wyniosła i zbyt “przebierała” w zalotnikach to wówczas stawiano jej na kominie lub dachu “Dziada” czyli kukłę przebrana za mężczyznę.

Trzeba więc było rano wczesnie wstać i sprawdzić co tam stoi na podwórku aby nie narazic się na kpiny i żarty otoczenia…

Czasami takie sytuacje kończyły się nawet sprawą w sądzie….

Zwyczaj ten zaniknął na naszym terenie już chyba w latach siedemdziesiątych.

Dzisiaj odtwarzany jest jedynie przez Zespoły Regionalne na festiwalowych scenach.

A szkoda bo wiele radości przynosił i był okazją do wspólnych spotkań!